Home » Mijn blog » Een week vol emoties...

Een week vol emoties...

Een week vol emoties...

24 okt. 2012 09:57

Wat een vreselijk bericht kregen we maandag 15 oktober te horen...

Maandag op mijn werk werd ik gebeld door mijn moeder. Ik kon haar maar moeilijk verstaan maar toen ik hoorde dat ze zei dat de baby van mijn zusje was overleden kon ik alleen maar zeggen; 'Dat kan niet'. Wel 20 keer heb ik deze woorden gezegd. Vol ongeloof, dit kon gewoonweg niet waar zijn, hoe kon dit nou??

Zo snel als ik kan ben ik verslagen en verward afgereisd naar mijn zusje, zwager en neefje. Dit is toch niet te geloven?? Huilend zijn we elkaar in de armen gevallen... wat een vreselijke nachtmerrie was dit. 's Avonds waren we de begravenis al aan het regelen terwijl m'n lieve kleine neefje nog in de buik zat bij m'n zusje. Wat een vreselijk verdriet hadden wij allemaal... We keken zo uit naar dit kindje. Een nieuw leven, een nieuwe start en weer met een positieve blik naar de toekomst. Na alle narigheid die ze met mijn lieve neefje Luuk al hebben meegemaakt was dit zo'n prachtig cadeau!

's-Nachts kwamen de weeën meer op gang. Om 03.15 uur waren we bij m'n zusje. Zij zijn samen met mijn moeder naar het ziekenhuis gegaan terwijl ik op Luuk paste. 's Nachts heb ik nog gedichtjes opgezocht. Hoe onwerkelijk allemaal. 's-Morgens nog naar de kraamzorg gebeld om dit vreselijke nieuws te melden en te vermelden dat ze graag een goede kraamverzorgster moeten hebben die hun goed kan begeleiden met dit vreselijke verlies.

Op dinsdag 16 oktober 2012 om 12.43 uur is mijn lieve neefje Stan geboren. Voordat ik weer terug ging naar huis heb ik dit mooie prachtige wonder mogen bewonderen in het ziekenhuis....

De dag voor de begravenis heb ik dit gedicht gemaakt voor Stan:

Voor mijn lieve neefje Stan,

Zo kort mochten we maar van je genieten lieve Stan,
Zo mooi, zo lief, zo bijzonder. Zo keken we uit naar je komst,
Je bent echt ons grote wonder!
Zo mosten we je snel weer laten gaan,
Waarom moest jij nou zo snel heen gaan?
Op zoveel vragen geen antwoord,
Hopelijk wordt jouw stem boven wel gehoord.
Ik wilde je nog zoveel van jou genieten en met je doen,
met af en toe een dikke knuffel en een zoen.
Jouw trotse tante, ja dat ben ik,
Ik ga je zo missen lieve Stan, zeg ik met een diepe snik....

Van je tante Ester

Dit gedichtje heb ik op blauw vouwblaadje geschreven en er een bootje van gevouwd. Deze ligt bij hem in zijn mandje.

Afgelopen maandag, 22 oktober 2012, was de begravenis. Wat een vreselijke zwarte dag was dat voor ons en mijn familie. Wij moeten door... helaas zonder onze lieve Stan.... Voor Stan schijnt de mooiste ster boven aan de hemel!

 

 

Geplaatst door Ester

« Vorige Volgende »

Lees meer »

Reactie plaatsen

Reacties

Silphya
5 jaar geleden

Lieve Esther en familie, via twitter heb ik je laten weten aan jullie te denken. En dat doe ik nog steeds. Wat heb je dit mooi verwoord en wat een prachtig gedicht!

Maar wat ontzettend erg dat dit gedicht er moest komen.

Als ik de mooiste ster aan de hemel zie, dan zal ik vanaf nu twee mensen zien: mijn moeder en jullie lieve Stan.

Sterkte nogmaals! xxx